نگاهی به داستان آینده میان دو انگشت

آرزو

نگاهی به داستان آینده میان دو انگشت

داستانی از عاقله شریفی

قاسم قاموس

داستان آینده میان دو انگشت از گذشته و حال به آینده می­رود و دوباره به گذشته و حال بر می­گردد. اما تم اصلی داستان همان آینده است: going to future. ساختار داستان در این زمینه موفق است. این چیزی است که نویسنده بخوبی از پس آن برآمده است. و این نوعی شکستن زمان هم است به شکل ساده­ی آن بدون هر گونه پیچیدگی در نثر و زبان. اما این رفتن به آینده، عملا و واقعی نسیت و در خیال شخصیت صورت می­گیرد.   

دختری دانشجوی سال چهارم دانشگاه، آروزی کرسی استادی دانشگاه در سر دارد. در رویا، به این آروز می­رسد. و این در دنیای مجازیی خیال است. و در غایت، این آرزو را تحقق نایافته می­یابد زمانی­که آینه­ی آرزوهایش می­شکند.

آینه آرزوهای دختر را باد می­شکند. این باد می­تواند موانع احتمالی بر سر راه دختر هم باشد. سدی در راه رسیدن به آروزیش. که اگر این مانع یا موانع نباشد دختر به آروزیش خواهد رسید. که می­تواند بر سر راه هر کسی قرار بگیرد. اما مهم این است که هر مانعی پله­ی باشد برای رسیدن به آروزها و خواسته­های فرد.  

داستان کوتاه آینده میان دو انگشت در چهار صد کلمه به خوبی آروزی یک دختر دانشجو را ِروایت کرده است. ِروایت اینگونه­ی داستان، موفقانه صورت گرفته است و از ایجاز برخوردار است. این می­رساند که نویسنده در این زمینه دانش داستان نویسی دارد و بخوبی از آن بهره برده است.

نمی دانم این کار چندم نویسنده است؟ اما همین مورد نشان می­دهد که ایشان قریحه­ی داستان نویسی دارد. و این ناشی از جدی بودن نویسنده در زمینه داستان نویسی هم است. نوع بیان و شیوه­ی روایت، موضوعی را که تکراری و کلیشه­ای هم است برای خواننده تحمل پذیر و جالب ساخته است. و او سعی دارد تا داستان را تعقیب کند که تمام می­شود. و این تمام شدن، ناگهانی است. قوت داستان هم در همین است. در بیشتر موارد نویسنده­های تازه­کار، روده درازی می­کنند و کارهای اولیه شان ناخواسته طولانی و کسل کننده می­شود. چرا که در انتقال موضوع و حس به خواننده، موفق نیستند و مجبور به دراز گویی می­شوند تا خواننده را مجاب کنند که چه می­خواهند بگویند.

داستان آینده میان دو انگشت در این زمینه موفق است و این برای یک نویسنده تازه کار موفقیتی بزرگی است.        

تنها در نوع استفاده از فعل زمان گذشته و حال است که اندکی سهل انگاری شده است. و این نیز می­تواند ناشی از کارهای نخست نویسنده باشد که انتقادی زیادی بر آن وارد نیست. اما می­بایست در باز نویسی مورد توجه نویسنده قرار گیرد.

به صورت مشخص، به جمله­های نخست داستان نگاه می­کنیم: "روبروي آيينه دكمه هايم رامي بستم و ميان موهايم دست می­کشیدم. لبخند زنان ميگفتم چقدر اين تيپ به من مي آيد. چ‍‍‍‍‍پن پايين تر از زانو، پتلون آبي راسته و شالي آويخته در گردن . ولي هوا آنقدر سرد نيست كه لباس زمستاني بپوشم."

و جمله­ پایانی داستان: اطرافم را نگاه كردم فقط آيينه شكسته بود و من درهر توته اش به خودم مي ديدم  و از هدف هاي بزرگتري حرف ميزدم و دلم براي لباسهاي تنم همچنان خوش است. در این جمله زمان شکسته است و از گذشته به حال می­آید. صرف فعل زمان گذشته و حال در آغاز و پایان داستان می­بایست یک شکل و یکدست می­بود که  در چند مورد این شکستگی وجود دارد. و این، شکل و یکدستی فعل زمان گذشته و حال را بهم ریخته است.